ΠΡΟ-ΜΕΣΟΝΥΧΤΙΑ ΘΕΜΑΤΑ
Προσωπικό αρθρογραφικό Blog
Λίγα λόγια για εμένα
O E. Κατσαρός ασχολείται με τις τηλεπικοινωνίες από το 2000. Έχει σπουδάσει Φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου σε Ηλεκτρονικά και τηλεπικοινωνίες από το Πανεπιστήμιο της Ουαλλίας. Στα ερευνητικά του ενδιαφέροντα περιλαμβάνεται η πρόγνωση και η ανάλυση χρονοσειρών και έχει πραγματοποιήσει 3 δημοσιεύσεις σε επιστημονικά περιοδικά. Προσπαθεί να ''αφουγκράζεται'' αμφίδρομα την επικαιρότητα μέσω επιλεκτικής αρθρογραφίας.


9156 αναγνώστες
Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2007
11:25

Η εφαρµογή του νέου ΚΟΚ (κώδικα οδικής κυκλοφορίας) επιβλήθηκε από την κυβέρνηση στο ξεκίνηµα του Ιουνίου σαν η έσχατη µεν, αναγκαία δε λύση στο 'άλυτο' πρόβληµα των τροχαίων ατυχηµάτων. Φυσικά, ο οποιοσδήποτε νοήµων πολίτης θα µπορούσε να αναρωτηθεί τι διαφορετικό θα µπορούσε να επιφέρει αποτελέσµατα σε µια χώρα πληθυσµού περίπου έντεκα εκατοµµυρίων, στην οποία τα τελευταία χρόνια σκοτώνονται ηµερησίως περί τους 5 συµπολίτες µας κατά µέσο όρο, ενώ µένουν ανάπηροι και τραυµατίζονται πολλαπλάσιοι. Μάλιστα, η άποψη του αρµόδιου υπουργείου, ότι πλέον η µοναδική σωτηρία από τη λαίλαπα του ασφάλτινου «σφαγείου» είναι η επιβολή εξοντωτικών προστίµων φαίνεται να έχει βρει απήχηση όχι µόνο στα µεσαία και χαµηλότερα κοινωνικά στρώµατα όπου παραδοσιακά επικρατεί η άποψη πως “ο έλληνας θέλει βούρδουλα”, αλλά και σε πολίτες που αντικειµενικά κατηγοριοποιούνται ως έχοντες ορθή κρίση. Τα παραπάνω µέτρα θεωρήθηκαν µάλιστα αναγκαία, κάτω από την έµµεση επίφαση πώς ότι άλλο ήταν να γίνει για το πρόβληµα έχει ήδη γίνει, αλλά χωρίς το αναµενόµενο αποτέλεσµα.

Η αλήθεια είναι πως η πολιτεία και αυτήν τη φορά δεν καινοτόµησε. Η επιβολή αυστηρών χρηµατικών προστίµων για πάσης φύσεως προβλήµατα αποτελούσε ανέκαθεν έσχατη θεραπεία, η οποία, παρά την επί της ουσίας αναποτελεσµατικότητά της ικανοποιούσε δύο ιδιαίτερα σηµαίνοντες στόχους των εκάστοτε κυβερνώντων: α) Ενίσχυε τον προϋπολογισµό αυξάνοντας τα δηµόσια έσοδα και β) ικανοποιούσε έστω και µερικώς το κοινό αίσθηµα. Ποιος όµως θίγεται όταν το κοινό αίσθηµα είναι λανθασµένο ή φαύλο; Σίγουρα όχι οι πολίτες, αλλά βέβαια ούτε και οι κυβερνώντες, καθώς αυτό είναι που τροφοδοτεί τους δεύτερους µε ψήφους όταν έρχεται η ώρα της κρίσης (ή µάλλον της κάλπης).

Η συνήθης πορεία όλων των εισπρακτικών µέτρων είναι µέχρι σήµερα απόλυτα προβλέψιµη και σχεδόν πλήρως προδιαγεγραµµένη: Την πρώτη εβδοµάδα εφαρµογής ο νόµος τηρείται ευλαβικά και πολύ συχνά µέχρι ηλιθιότητας, ενώ σε πάρα πολλές περιπτώσεις άνευ ουσίας. Για παράδειγµα εκατοντάδες παραβάσεις του ορίου ταχύτητας καταγράφονται από τα «αρµόδια όργανα» στην Αττική Οδό, έναν δρόµο
όπου κατ' εξαίρεση, λόγω του σχεδιασµού του σηµειώνονται ελάχιστα ατυχήµατα, παρά τις σχετικά αρκετά υψηλές ταχύτητες κίνησης οχηµάτων. Κατόπιν, η εφαρµογή των µέτρων αρχίζει και φθίνει µε εκθετικό τρόπο µέχρι του σηµείου «ηρεµίας». Το σηµείο αυτό αποτελεί στην ουσία µια «προσοµοίωση» της αρχικής κατάστασης πριν την λήψη των µέτρων, µε µια σηµαντική διαφορά: τα «µέτρα» υπάρχουν
αλλά εφαρµόζονται συγκυριακά και σπασµωδικά. ∆ηλαδή, πριν από µεγάλες εορταστικές εξόδους, το καλοκαίρι ή οποτεδήποτε κρίνεται ότι πρέπει να εισπραχτούν χρήµατα από τους διοικητές της τροχαίας. Τις ηµέρες εκείνες, αλίµονο στους άτυχους που θα πέσουν στα 'δίχτυα' των τοποτηρητών της οδικής ασφάλειας. Κάποιοι από αυτούς τους «λίγους» και συνάµα άτυχους θα την πληρώσουν και για όλους τους υπόλοιπους ανεξαρτήτως σοβαρότητας παραπτώµατος. Παρόµοια ποινή θα έχει αυτός που τόλµησε να αψηφήσει το από δεκαετίες απαξιωµένο όριο ταχύτητας στον άδειο αυτοκινητόδροµο µε αυτόν που θα παραβιάσει το «Stop» ο οποίος µπορεί λόγω της κακής του ‘συνήθειας’ να αποτελέσει και δυνητικό φονιά κάποιου άτυχου δικυκλιστή.

Η περισσότερο απογοητευτική πλευρά του θέµατος είναι ότι οι νοµοθετούντες, όπως και οι εκπρόσωποι του νόµου έχουν τη γνώση ότι το πρόβληµα των τροχαίων ατυχηµάτων είναι πολύ λίγο βελτιώσιµο µόνο µέσω της επιβολής χρηµατικών κυρώσεων. Κάθε πολίτης που έχει έστω και λίγο παρατηρήσει την συµπεριφορά των οδηγών σε περισσότερο πολιτισµένες χώρες από τη δική µας, (γιατί κακά τα ψέµατα το βιοτικό επίπεδο και η αξία που προσδίδουν οι άνθρωποι στην ανθρώπινη ύπαρξη είναι απόλυτα συνδεδεµένη µε το πόσο πολιτισµένοι είναι) θα έχει παρατηρήσει ότι ακόµα και ο µέσος µετρίων ικανοτήτων «πολιτισµένος» οδηγός διαφέρει θεµελιακά από τον αντίστοιχο µέσο έλληνα οδηγό· διαφέρει στον τρόπο που έχει εκπαιδευθεί, διαφέρει στο ότι δεν χρηµατίζει κρατικούς υπαλλήλους για να αντεπεξέλθει στις εξετάσεις ικανότητας, αλλά πάνω από όλα διαφέρει σε µια βασικότερη και ισχυρότερη αξία: σέβεται και εκτιµά περισσότερο τους συνανθρώπους του. ∆υστυχώς για όλους εµάς, ο σεβασµός είναι αποκλειστικά ανθρώπινη αξία που δεν επιβάλλεται ή διδάσκεται αλλά εµπνέεται, αρχικά στην οικογένεια και κατόπιν στο σχολείο.

Ακόµα όµως και στον ελάχιστα υποψιασµένο πολίτη, οι νέοι κανονισµοί του ΚΟΚ προκαλούν τις εξής απορίες σε σχέση µε το ζήλο του νοµοθέτη για την οδική ασφάλεια των πολιτών: Γιατί ένα πρόστιµο εκπίπτει στο µισό του αρχικού όταν αποπληρώνεται εντός της 10ήµερης προθεσµίας; Τι είδους συσχέτιση µπορεί να έχει η πριµοδότηση του γρήγορου αποπληρωτή - παραβάτη µε την οδική ασφάλεια; Γιατί η επιβολή χρηµατικών προστίµων δεν αντισταθµίζεται µε µεγαλύτερο χρόνο παρακράτησης του διπλώµατος ή άλλα ωφέλιµα αντισταθµιστικά µέτρα (πχ κοινωνική υπηρεσία), ώστε ο παραβάτης να νιώθει ότι η ποινή του σχετίζεται µε την παραβατική του συµπεριφορά και όχι µε την τσέπη του;

Είναι βέβαιο ότι τα παραπάνω ερωτήµατα κανένας αρµόδιος υπουργός ή γενικός γραµµατέας δεν πρόκειται να τα απαντήσει για έναν πολύ απλό λόγο. Λίγο ή πολύ οι περισσότεροι γνωρίζουν την απάντηση. Το χειρότερο όµως είναι ότι την έχουν αποδεχθεί.

Βαγγέλης Κατσαρός

(ekatsaros@ath.forthnet.gr)
Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
15 ψήφοι

 Εκτύπωση

Σχετικά με το blog
Αρθρογραφία και έκφραση προσωπικών απόψεων
Αναζήτηση
Προηγούμενα ’ρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις